قحطی بزرگ

ایران در طول سدهٔ نوزدهم و بیستم، همواره عرصهٔ رقابتِ دو قدرتِ بزرگِ بریتانیا و روسیه بود. این رقابت، ریشه در موقعیتِ راهبردی ایران و منابعِ سرشارِ نفتِ آن داشت. بریتانیا که هندوستان را مستعمرهٔ خود می‌دانست و راه‌های ارتباطیِ آن را حیاتی می‌شمرد، همواره نگرانِ نفوذِ روسیه به سمت جنوب و تهدیدِ منافعِ خود در خلیج‌فارس و اقیانوس هند بود. روسیه نیز که به‌دنبال دستیابی به آب‌های گرم و گسترشِ نفوذِ خود در مرزهای جنوبی بود، ایران را یکی از اهدافِ اصلیِ خود می‌دانست.