فاطمه جان،

این حس خوبی که بینمونه فقط با یه لبخند و بغل نیست؛ این حس یعنی همین که هر دومون برای همدیگه می‌جنگیم. نه روبه‌روی هم، شونه‌به‌شونه‌ی هم، رو به هر چیزی که بخواد ما رو از هم دور کنه.

اینکه هردومون حاضریم برای هم بجنگیم، یعنی داریم یه چیز واقعی می‌سازیم؛ یه رابطه، یه دوست داشتن عمیق، یه «ما» که هیچی از جا تکونش نمی‌ده. عشقی که فقط حرف باشه رو باد می‌بره؛ اما عشقی که براش می‌جنگی — برای حال خوب همدیگه می‌جنگی — ریشه داره.

اگر فقط به زبون می‌گفتیم «دوستت دارم»، از کجا معلوم بود که واقعاً برای این رابطه می‌جنگیم؟ حرفو همه می‌تونن بزنن؛ اما موندن، تلاش کردن، و هر بار محکم‌تر از قبل کنار هم بودن... اینارو فقط قلبی می‌تونه که واقعی می‌تپه.

من برای تو می‌جنگم، تو برای من می‌جنگی، و ما با هم برای «ما» می‌جنگیم. این قشنگ‌ترین جنگ دنیاعه؛ جنگی که داخلش هیچکی نمی‌بازه، چون برنده‌ش هر دومونیم. 🤍